وتین ِ من

آسمان دارد می‏بارد... گفته بودم؛ تاب ندارد...

معماری ِ عجیبی دارد لب‏خندهای تو. یک انحنای باریک و معنادار... که هیچ‏گاه بی‏گدار به چهره نمی‏نشیند. این روزها که دوباره عادت ِ قدم زدن‏های طولانی و بیمارگونه‏ام عود کرده، بیشتر به خطوط ِ صورتت فکر می‏کنم.

آفتاب این روزها دست از سر ِ آسمان برنمی‏دارد. به زمین و زمان قسمش دادم... اما همچنان راسخ، نور به خورد ِ هوای پاییزی ِ روزگار می‏دهد. دیگر تصمیمم را گرفته‏ام. می‏خواهم آفتاب را قسم بدهم به تاب ِ مژگانت... و از گریه‏ی بی‏امانش باک نداشته باشم... من که می‏دانم، آسمان ِ دل‏نازک را چه به تاب ِ مژگان ِ یار...

می‏ترسم آن‏قدر ببارد که تمام ِ ابرها عاقبت عقیم شوند.

بد دردی‏ست نازنین. قبل‏تر گمانم بود نفس که می‏کشی، باد، هرم ِ نفس‏هایت را نفسم می‏کند... این روزها که هیچ کجا، هیچ ردی از تو نمی‏یابم، برای ریه‏هایم نگرانم...

اگر بدانی چه‏قدر مشغولم. برای جمعه‏هایم هم کار تراشیدم به زحمت... که لمحه‏های با تو بودن را نابود کنم. روزه‏داری رنج ِ فراق را کم می‏کند. روزه‏داری می‏کنم... مومنانه.

می‏دانم؛ می‏دانم... تو که همیشه هستی. ولی این روزها دغدغه‏ها جلوتر از مایند نازنین...

یاد ِ نادر می‏افتم... و عاشقانه‏ی آرامش و آن توانایی ِ بی‏نظیر در رویارویی با واقعیت. عجیب است...

روبه‏روی من که می‏نشینی، خیالت، باز هم رهایم نمی‏کند. گمان می‏کنم ناتوانم. از اینکه هم تو را بخواهم و هم این دنیا که فقط بستر بود برای گناه کردنم و عصیان. تسبیح ِ فیروزه‏ای که در خیالمان دانه‏دانه شد، هنوز لابه‏لای انگشت‏های من لمس می‏شود به ذکرهای یومیه و دشت ِ شقایق ِ دلم، هنوز هم گاهی مواج می‏شود به لطف ِ نسیم ِ رحمتی...

حرف‏هایم را هم که می‏بینی، دیگر بوی بی‏تابی نمی‏دهند...

نه آمدنت را خواستارم، نه ماندنت را...

نباید به تنهایی و سکوت و "خودم" عادت می‏کردم، که کردم. نباید به نوشتن از "تو" انس می‏گرفتم و هی واژه ردیف می‏کردم، که انس را گرفتم و هی انشا "هم" نوشتم. نباید عصیانم دامن ِ واقعیت را می‏گرفت که گرفت. "نباید"هایی بود که نباید می‏شدند و "شدند"... حالا دیگر توفیر نمی‏کند بودن و نبودنت، وقتی هستی. گاهی پررنگ‏تر از خودم.

آرامم... و تنهایی‏ام را پذیرا. بتاز... تا قیامت، بر من. فقط بر من.

.

.

زهرا، من ِ"او".

بعدنوشت: دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت/ آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو*

همچنان بعدنوشت: هیچ... نمی‏گویم! قسم به تارهای ساز ِ غبارگرفته‏ام.

*حضرت ِ مولانا

.

.

زهرا من ِ ... "او"؟

بعدنوشت: مسجدها چه غریب‏اند این روزها!

همچنان بعدنوشت: من خودخواه‏ترین و حسودترین موجود ِ عالمم. راضی شدی!؟

ذکر ِ امروز ِ من

این روزها که هیچ نامه‏ای از من، سمت و سوی تو نمی‏آید... (نه اینکه نخواهد، نـ مـ یـ تـ و ا نـ د)

لااقل بگذار واژه‏ها غربت ِ تازه‏ی لحظه‏ها را تفسیر کنند. شاید هم تقریر، شایدتر؛ تحلیل... نمی‏دانم.

صبح به صبح، اگر نبود زمزمه‏ی «الحمدلله الذی احیانی بعد مااماتنی...» پلک‏هام قوت ِ باز شدن و جا دادن ِ این همه ثانیه که برای شتاب "هم" در رقابتند، را نداشتند. صبح به صبح امید ِ عاشقانه نوشتن و محٌرم را در آغوش کشیدن است که مرا از تخت ِ خواب که نه، از تخت ِ مرگ بلند می‏کند... و چشم‏هایم از همان دم ِ سحر لابه‏لای ورق‏های کتاب‏ها مشغول می‏شوند. و به حکم ِ آدم ِ عصر ِ تکنولوژی بودن، درس خواندن و بالا-پایین رفتن‏های دانشجویی و زندگی ِ دیکته شده و تحصن و اثبات ِ بودنی که اثبات نمی‏خواهد...

صبح به ظهر می‏رسد و ظهر به عصر و عصر به غروب ِ دلگیر و سرد ِ پاییزی و بغض ِ ابرها که اسیر می‏کنند مرا... و شب... (که خدا نگیرد از دل ِ شیدایان و عارفان و حتی‏تر؛ سارقان...)

شب اما پر است از من و همان‏ حال و هواها که می‏خواهم... پر است از تنفس ِ هوای ِ بی‏هوایی و سبکی و نسیم ِ سرد پاییزی و گاهی نپتون و رنگ ِ چای که بی‏دغدغه پخش می‏شود در آب ِ داغ... جوش... عاصی...

این روزها دستم به نوشتن ِ هذیان روان‏تر است...

همین!

.

.

ز ه ر ا من ِ"او".

بعدنوشت: آتشم عـ شـ ق و دلم عود و تنم مجمرگیر*

همچنان بعدنوشت: بـــــ ـ ـ ا ر ا نـــــــــ مــــــــیــــ خـ و ا هـــــــــ ــــ م

*حافظ

نمی‏دانم کدام غزل، کدام عـ شـ ق من ِ سراپا بی‏قراری را واداشت به نوشتن. آن‏هم لابه‏لای این همه روزمرگی و کارهای آدمیزادی و درس و مشغله و ... بماند. نمی‏دانم. بگو چیست که وادار می‏کند مرا به نگاه ِ تو قلم برقصانم و ساز ِ واژه‏هایم را با چشم‏های تو کوک کنم... (گفته بودم بلد نیستم به قول‏هایم عمل کنم...)

میان ِ این همه رنگ، پیراهن ِ مشکی می‏پوشم... تسبیح ِ فیروزه‏ای دست می‏گیرم و آرام ِ آرام، مثل ِ این دیوانه‏ها (که فقط اسمشان دیوانه‏ست) زیر ِ لب هی ذکر می‏گویم... ذکر ِ خودم را... چیزی حوالی ِ «انی احبک» که دیگر خیلی کم است برای تو را خواندن...

آی تمام ِ ثانیه‏های شب‏نشینی ِ من؛

آی تمام ِ کوچه‏های خلوت ِ این شهر؛

آی گنجشک‏های تازه بالغ شده؛

دختری اینجاست که تصور ِ ناب ِ خود را نقش می‏کند.

دختری اینجاست که هنوز "هم" گاه‏گاهی د لـ ش به رعشه‏های عـ ا شـ قـ ا نـ ه، آوار می‏شود...

دختری اینجاست که هنوز "هم" مصرانه؛ مومن بودن ِ خویش را فریاد می‏زند.

آری؛ من، مومنم به عـ شـ ق...

                                        به تو...

                                                  به وقوع ِ حادثه...

                                                                         به "لا تسقط من ورقة الا باذن ..."

.

ز ه ر ا من ِ"او".

بعدنوشت: مرا آتش صدا کن تا بسوزانم سراپایت// مرا باران صلا ده تا ببارم بر عطش‏هایت*

همچنان بعدنوشت: من، تمام ِ خودم را بخشیدم... به دست‏های داغت.

بعدترتر نوشت: مومن باش. (باشـ یـد؛ شاید)

حواستان به کامنت‏هاتان باشد. "او"یم را ناراحت نکنید...

*حسین منزوی(محبوب ِ من)

من به خودم قول داده‏ام که نخواهمت.

من به خودم قول داده‏ام چشم‏هایت را که می‏تابانی روی مردمکان ِ بی‏قرار ِ چشم‏هایم، هول نکنم.

من به خودم قول داده‏ام که طنین ِ صدایت دلم را هوایی ِ بودنت نکند.

من به خودم قول داده‏ام تمام ِ خیابان‏های شهر را بی‏تو، ثانیه‏کوب کنم.

من به خودم قول داده‏ام که از ع ش ق بگذرم.

من به خودم قول داده‏ام، همه‏چیز را عزیز ِ من، بگذارم و بروم.

من... به خودم قول داده‏ام که هرگز، هرگز، هرگز... دیگر از تو ننویسم.

تو که همان "او"ی تمام ِ امضاهای منی...

هر چند که خودم را با یک کسره، تا آخر ِ دنیا و اخری، وابسته‏ات کرده‏ام.

هر چند که نفس‏هایم گره خورده‏اند به تسبیح ِ نفس‏هایت... آن"‏هم" گره‏ی کور.

هر چند که... بلد نیستم به قول‏هایم عمل کنم...

.

.

ز ه ر ا من ِ"او".

بعدنوشت: من امشب از ابتهاج "هم" شاعرترم...

همچنان بعدنوشت: من، بی‏تو، به بی‏وسعتی دچارم...

بعدترتر نوشت: از راه مرو سایه که آن گوهر ِ مقصود// گنجی‏ست که اندر قدم ِ راهروان است*

*ه.الف.سایه (محبوب ِ من)